woensdag 13 december 2017

Raar dansen

Zoon is op die leeftijd dat hij zich schaamt. Met name voor zijn moeder. Ik moet erg op mijn tellen passen als we ergens zijn: geen gekke stemmetjes, niet zingen en zeker niet dansen. Privé mag alles, dan is het leuk. Gisterenmiddag was Buurmeisje over de vloer. Met z'n drieën keken ze een film. Later deden ze bordspelletjes op de kamer van dochter. Ik liep op te ruimen, ook dat moet weleens gebeuren. Even was ik een deel van de afspraak vergeten en danste door de gang. 'Ma-ma!' riep zoon vermanend. 'Hoe vaak moet ik het nog zeggen: niet dansen waar andere kinderen bij zijn!'

Ik stopte onmiddellijk. Voor ik naar beneden ging hoorde ik Buurmeisje zeggen: 'Geeft niet hoor, mijn moeder staat ook altijd raar te dansen.'


dinsdag 12 december 2017

Code rood

Gisterenavond. Ik was uitgenodigd voor een etentje met een bevriend oud-collega om haar pensionering te vieren. Samen met een aantal andere oud-collega's die ik lang niet had gezien. En toen kwam code rood. Ik belde haar op, want hoe graag ik naar Den Haag wilde, ik moest een slag om de arm houden. Wel laten weten als het afgelast wordt hè, zei ik voor ik ophing. Om 16.50 ging ik toch op pad, ik had tenslotte niets gehoord. Voor de zekerheid nog even bellen, geen gehoor, ze was vast onderweg. Na een trage rit kwam ik een uur later aan. Voor niets. Mijn slag om de arm werd gezien als afzegging, het etentje zou worden verzet. Gelukkig wist man mij op te beuren, thuis wachtte een grote verrassing op me.

Door een gekantelde vrachtwagen was mijn verbindingsweg afgesloten. De wegen lagen trouwens bezaaid met gekantelde vrachtwagens. Ongetwijfeld overdrijf ik, maar zo leek het wel. Ik reed richting Amsterdam, nam onbekende afslagen aangegeven door besneeuwde bewegwijzeringsborden, zocht tevergeefs naar een pomp om iets te eten. Eindelijk belande ik op de A4, in de goede richting. Moe, hongerig en dankbaar kwam ik thuis. Ik had vier uur in de auto gezeten. Een torenhoge sneeuwpop begroette mij bij de deur.






maandag 11 december 2017

IJsvrij

Toen ik vroeg op de middag thuiskwam stond man zingend te stofzuigen. 'IJsvrij,' zei hij opgewekt, 'dan heb ik ineens heel veel zin om huis te houden.' Heerlijk is dat, een man die zingend stofzuigt. Sowieso een man die stofzuigt. De stemming onder de leerlingen was al even uitbundig. Het spreekt tot de verbeelding, die sneeuw. Leerlingen van alle jaarlagen haastten zich naar buiten tijdens de ochtendpauze om sneeuwballen te gooien. Ik keek toe vanuit mijn lokaal. Angstvallig, want ze doken voortdurend weg achter mijn relatief nieuwe auto. Druk gebarend stond ik voor het raam - weg daar! - tot ze verschrikt opkeken en hun sneeuwpret verplaatsten naar een andere rij auto's. Leerlingen die luisteren, ook dat is heerlijk.

Er zijn mensen die het liefst in een warm land zouden wonen. Ik ben er niet een van. Nooit meer de belofte van lente na donkere winterdagen, de magie van goudkleurig herfstlicht of de opwinding van een onverwacht pak sneeuw - ik moet er niet aan denken.





zondag 10 december 2017

Sneeuw

We gingen naar Blijdorp. Het was guur en nat, wat ons bezielden mag Joost weten. Een handje vol gezinnen had hetzelfde idee. We knikten lacherig en licht gegeneerd naar elkaar in het voorbijgaan. Tot het ging sneeuwen en een dun laagje sneeuw bleef liggen. Blijdorp transformeerde. Toen knikten we goedkeurend naar elkaar, wat was het toch prachtig, hoe kon het zijn dat er zo weinig mensen waren in de dierentuin?

Inmiddels zijn we thuis en ligt er een aardig pak sneeuw. De wijk is wit, het knarst onder de voeten. Toen Jimmy en ik vanmiddag naar buiten stapten had hij weer diezelfde bezorgde blik die ik eerder zag bij hagel. Voorzichtig zette hij zijn pootjes in de sneeuw. Tot mijn verbazing vond hij het leuk. In ieder geval interessant. We liepen door de polder op onaangeroerde stukken. Halverwege de wandeling glee hij even uit, lag stokstil op zijn rug met zijn pootjes stijf omhoog. Net een Playmobil hondje. Gelukkig herstelde hij zich snel, denderde vrolijk verder, liet hier en daar gele plekjes achter in de sneeuw.





zaterdag 9 december 2017

Stille held

Het ezeltje heeft ze gered. Dat had de juf gisteren verteld. Er zaten slechte mannen achter ze aan, mannen die de baby wilden vermoorden. Maar dankzij het hardwerkende, dappere ezeltje zijn Maria, Josef en Jezus in veiligheid gebracht. Dochter was duidelijk onder de indruk. Van het verhaal in zijn geheel, maar nog het meest van het ezeltje.

Ik moest denken aan het boek The Silver Donkey, van de Australische schrijfster Sonya Hartnett. Een jonge WOI soldaat, een deserteur, psychisch blind bovendien, laat drie Franse  kinderen zijn geluksamulet zien: een zilveren ezel. In ruil voor voedsel en hulp vertelt hij hen drie verhalen waarin een ezel centraal staat, een ezel die deugden belichaamt die een mens ook niet zouden misstaan. Een van die verhalen is natuurlijk het beroemde Bijbelverhaal waar dochter het over had. Maar in alle drie de verhalen toont het ezeltje dezelfde karaktereigenschappen: moed en doorzettingsvermogen, aanvaarding van zijn lot, loyaliteit tot aan de dood. De ezel als stille held. Een indruk:

'Her legs and back hurt, and the sun was too bright for her eyes, but she kept walking at a steady pace. Flies buzzed round her broad grey face, and Mary used an olive switch to chase them away. Sometimes the donkey felt Mary's baby dancing, although the baby wasn't yet born. Steadily, steadily she walked, keeping the dancing baby safe, rocking him soothingly. At night, under the flickering stars, Joseph groomed burrs from Hazel's coat. "You're a good little donkey," he told her.' (p.53)

De ezel blijft een van de meest mishandelde dieren ter wereld. Tijdens onze vakantie in Engeland afgelopen mei bezochten we een donkey sanctuary. Tegen het einde van ons bezoek begon er een te balken, een langgerekt, ellendig iaën. Nog nooit hadden we zo'n geluid gehoord. Alsof eeuwenlange ellende eindelijk haar uitweg vond.






vrijdag 8 december 2017

Hartsvrienden

Dochter deed onlangs haar beklag. 'Soms vertel ik J een verhaal, over iets dat mij bezighoudt, iets interessants, en het enige dat hij erop zegt is: Okay.' Nu is het zo dat dochter veel praat, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en ook nog in haar slaap, maar mannen zijn wel erg summier in hun reacties. Zelfs als ze pas zeven zijn. J is dochters hartvriend, al sinds de eerste dag van de basisschool. Soms worden ze voor tweeling aangezien want: allebei blond en blauwe ogen. Of voor lang getrouwd stel wanneer ze arm in arm voor de TV zitten. Het wil dan zelfs wel eens voorkomen dat J liefdevol aan een plukje van haar haar friemelt. Nu heeft hij haar uitgenodigd voor een avondje uit, naar een gala van zijn sportclub. Gisteren was hij bij ons, dochter blij. Ze zaten aan tafel en speelden Zeeslag. Later bracht ik hem naar huis, het was donker buiten en koud, hagel hing al in de lucht. 'Leuk hè, dat jullie samengaan naar dat feest,' zei ik in de achteruitkijkspiegel. Ja, zei dochter en schetste alvast uitgebreid het verloop van de avond. Toen ze klaar was knikte J langzaam. 'Disco en lekkere hapjes,' zei hij, 'ik verheug mij er nu al op.'

Terwijl ik dit schrijf zit Jimmy voor het raam. Hij kijkt bezorgd. Het Hollandse weer is nieuw voor hem, vandaag weer. Er vallen steentjes uit de lucht mama, klopt dat wel? 

Ik zie het hem denken.

Kaart voor J, NvdH